Эпідэмія застаецца чуткамі да таго часу, пакуль не закранае знаёмых і блізкіх людзей. Можна са спакоем ставіцца да грыпу і казаць, што гэта натуральна, калі паміраюць слабейшыя – натуральны адбор, эвалюцыя, калі хочаце.. Можна чытаць пра выпадкі сьмерці ў інтэрнэце, можна слухаць і глядзець пра іх адсутнасьць па радыё і тэлебачаньні.  Але калі паміраюць знаёмыя – чуткі перастаюць быць чуткамі і ў адно імгненьне пераўтвараюцца ў жахлівую рэчаіснасьць.

Сёньня званіла старасьце, пыталася пра сытуацыю ва ўнівэры. Кажа (цытую):
- Ой, я не понимаю что это вообще за бред? Ходят, как придурошные в повязках! По-моему это бывает каждый год — этот грип, ну никто же повязки не носит!
Я кажу:
- Дык а як жаш, калі людзі паміраюць?
- Ой, да я вчера слушала радио, там сказали, что у нас нет ни одной жертвы, ни одной смерти. Вся эпидемия - полныя выдумка тех, кто когда-то придумал птичий грипп.
 Далей спрачацца не было сэнсу...Ступень даверу дзярж. СМІ у кожнага розная.

Праз 5 хв. пазваніла маці й сказала, што ў сяброў памёр іхны сябар – урач, мужчына, 51 год. Ад пнэўманіі, якая ўтварылася пасьля грыпу. Літаральна за суткі ня стала чалавека. А зараз у рэанімацыі з пнэўманіяй ляжыць яго дачка І невядома, што чакае яе.
І няхай я буду «как придурошная», але без павязкі ня выйду на вуліцу!